De ontsluiting van erfgoed is maar mogelijk nadat het in kaart is gebracht en op een verantwoorde wijze wordt bewaard voor de toekomst. Het belang van ontsluiten wordt soms onderschat. Zeker voor kwetsbaar en minder gekend erfgoed is ontsluiten een must om het maatschappelijk draagvlak te versterken. Immers, onbekend is onbemind.

Hoe ontsluiten?

Directe ontsluiting houdt in dat een gebouw dat een collectie religieus erfgoed bevat, wordt opengesteld voor het publiek. Een deel van de collectie kan museaal gepresenteerd worden in de delen van het gebouw die voor het publiek toegankelijk zijn, men kan een tijdelijke tentoonstelling organiseren of geleide bezoeken verzorgen.

Maar in de praktijk blijkt deze ideale situatie zich niet zo vaak voor te doen. Het religieus erfgoed is niet altijd zo makkelijk toegankelijk. Kloosters, abdijen en kerkgebouwen zijn geen musea. Zelfs het openbaar erfgoed beheerd door de kerkbesturen, bewaard in onze parochiekerken, blijft om veiligheidsredenen vaak achter slot en grendel buiten de eredienst.

Daarom moet er gezocht worden naar vormen van indirecte ontsluiting, zoals bijvoorbeeld het uitgeven van publicaties, het maken van audiovisuele presentaties, het uitlenen van een deel van een collectie aan een tentoonstelling...

Virtuele ontsluiting

Het internet biedt ons vandaag weer nieuwe vormen van ontsluiting, waardoor een groep mensen bereikt kan worden die anders niet of nauwelijks met het religieus erfgoed in contact komt. De CRKC-databank die ontsloten wordt via www.religieuserfgoed.be zorgt als het ware voor een virtuele ontsluiting. Kunsthistorische en cultuurhistoriche gegevens worden online ter beschikking gesteld voor vorsers, erfgoedbeheerders, lokale besturen, verenigingen, toeristische diensten en andere geïnteresseerden.

Op die manier wordt het religieus erfgoed opnieuw onder de aandacht gebracht van het publiek. Deze website en de bijbehorende CRKC-databank pogen dus een sensibiliserende en educatieve rol te vervullen.